Hallo allemaal! Na mijn laatste blog (bij YOORS, waar een hoop mensen hun tanden op braken om er binnen te komen…) is er een hoop gebeurt!
Ik kreeg aanbiedingen van alle kanten maar dat was vaak te duur, slechts voor een weekje, geen ruimte voor mijn spullen of helemaal in Nederland of Roemenië.
En dan waren er nog de “heren” die vanuit hun edele delen behulpzaam bleken. In no time gat het van “jeetje, wat kan ik voor je doen?” naar “ik wil met je vrijen” en “heb je lekkere tietjes en kutje?” en natuurlijk “je mag in mijn bed slapen en als ik er dan ben dan weet je het wel!” Serieus, wat is er mis met mannen? Flirten is tot daar aan toe maar dit werd ranzig…
De heren die schreven dat ze mij wilden masseren, zoenen, aanraken, strelen, vingeren (I kid you not…) en de heren die wilden dat ik de masserende, rukkende, zoenende en geile dodo zou worden waar zij alleen maar een slaapplaats aan hoefden aan te bieden heb ik duidelijk gemaakt dat ik geen enkele beg=oefte heb aan sex.
Zeker niet op die manier. Laten we wel wezen, geen enkele vrouw die zich geil voelt worden bij het idee een kerel te bespringen of erdoor besprongen te worden omdat je in de knel zit en even een plek nodig hebt om te crashen. Dat zijn gewoon kerels die misbruik probeerden te maken van een nare situatie. Geen geld voor een hoer ofzo en dan eens kijken of je er een kan MAKEN. Bijna slim!
Maar gelukkig kwam er ook een LIEF stel in chat. wereldberoemd in heel Nederland en België nadat ze een tijd met tussenpozen gevolgd waren door het programma “ik vertrek”. Ik kende ze al, was er een paar jaar geleden zelfs eens een dagje geweest.
Ik zit dus even bij de familie Hobbelen, leven redelijk zelfvoorzienend van eigen slacht en moestuin en hebben een complete dierentuin ondertussen.
Geiten, schapen, konijnen, kippen, eenden, honden, katten en een heuse alpaca!
Ze hebben me opgehaald met een enorme auto met flinke aanhanger en ik ben vertrokken uit “mijn dorp”. Weg bij de geflipte (ex) schoonfamilie, de agressieve ex, de stelende kinderen en de (ex) vriend die geen enkele ruggengraat bleek te hebben.
Alle spullen mee en rijden maar, naar hun huis dat bijna twee uur rijden verderop ligt. Een verademing!
Ik zit hier nu drie weken en kom tot rust al werkt mijn rug trager mee dan mijn bedoeling was. Ik moet niets, mag van alles en voel me gigantisch welkom. Het zijn echte schatten, die weten wat iemand in een crisissituatie even nodig heeft: Rust en geen druk.
En dat werkt, ik voel me nog steeds steeds relaxter, slaap steeds beter (behalve dan wanneer het huisspook de kolder in zijn of haar kop krijgt…), lach en klets.
Via via krijg ik te horen dat mijn exje mij mist, tja…. Ik hem eigenlijk niet. Ik denk wel dagelijks aan hem maar missen is een groot woord. Ik ben blij dat ik zulke lieve hartelijke vrienden blijk te hebben met wie ik over alles kan praten. Niet alleen met haar maar ook met hem. Al praat ik weinig geloof ik over hem etc. Het is niet echt nodig.
De eigenaraessevan de kroeg belde me, dat er in het dorp een huisje beschikbaar was gekomen en dat dat misschien iets voor mij zou kunnen zijn. Dus togen wij afgelopen weekeinde richting mijn oude dorp.
Lilly mocht mee want die kan niet zolang alleen blijven. Ze gedroeg zich keurig in de auto, gaat meteen liggen en slapen. Perfect!
Eenmaal bij de kroeg was het lachen geblazen met de eigenaresse en na een bak koffie foor de familie Hobbelen en een Baileys voor mij (ik hoefde niet te rijden tenslotte!) togen wij met de auto naar het huisje.
Een plaatje, werkelijK! Wacht, dan laat ik je een paar foto’s zien!
Hierboven zie je hoe de stromende regen neerdaalt op mijn toekomstige tuintje. Achter dat rode hekdeurtje kan ik kippen gaan houden, of een varkentje vetmesten voor de slacht. Of twee geitjes, vijfhonderd kwartels, 20 konijnen of een dwerg-giraf. Er staat rechts een varkenskot en in de bergwand zitten wel DRIE kelders!
Hierboven zie je de volledige retro woonkamer. Hier heeft de vorige bewoonster opgebaard gelegen. Nu ben ik niet bang van spoken maar ben nu wel vies van dat bed. Dus dat gaat een cadeau worden voor mijn lieve ex. Heeft hij er een goed bed bij. Wat niet weet wat niet deert en ik HEB een bed, nieuw enzo…
SDit is het huisje van de buitenkant. Het pleisterwerk heeft wat aandacht nodig maar het hele huis is kurkdroog en het dak is in nieuwstaat.
Het enige is dat dat er weer GEEN water is. Wederom het kleine huis zonder water dus! En ook geen gas. Wel elektriciteit! Hierboven zie je de keuken, in originele Hongaarse staat zoals de mensen het mooi vonden hier in de jaren zeventig. Als nieuw! Een gasfornuis geschikt voor flessengas en bergruimte in het bankje!
En natuurlijk weer een buiten toilet! Maar ditmaal wel een hele mooie nieuwe MET toiletbril! Dat gaat weer even wennen worden na mijn billen wekenlang weer op een echte binnen w.c. gezet te hebben met doorspoelmogelijkheid enzo…
En ach, waterleidingen zijn altijd wel aan te leggen! Tot die tijd geniet ik van gratis water dat ik bij de blauwe waterpomp in de straat kan halen. Een karretje heb ik nodig, en emmers met goede deksels! En hop, dan heb ik water in huis.
Douchen? Nee dat kan weer niet maar dat kan ik best af en toe bij de Engelse dame doen in het dorp, zoals voorheen. En verder was ik mij met een washandje en een teil warm water. Dat gaat prima, geloof mij!
Ik heb er zo’n zin in! Wonen in mijn uppie! Geen enkele druk of dwang van wie dan ook. Ik kan alles laten slingeren zonder er gezeik mee te krijgen en beroofd te worden!
En nee… De wolvenkinderen mogen niet eens in de tuin komen. Ik vertrouw ze niet. Ik zal het leuk vinden ze in de kroeg of op straat tegen te komen en dan samen even een frisje te drinken, prima! De ex schoonouders zijn ook niet welkom en de ex van mijn ex ook absoluut niet. Mijn ex wel. Als ex en hopelijk goede vriend. Een relatie hoeft niet meer maar ik weet dat het een lieverdis die ook maar een ruggegraatloze sukkel geworden is na 43 jaar overkill van zijn familie en later ook nog zijn ex.
De een zou er een knokker van worden en hij werd er eigenlijk alleen zwak van. Dat kan ik hem niet kwalijk nemen, dat snap ik best. Een beetje. Ergens diep van binnen. Soms…
Dus…. Binnenkort huurconractje tekenen, wat kleding mee enzo, en dan laat de familie Hobbelen me met mijn hondje Lilly achter in mijn nieuwe huisje. De grote spullen komen later wel.
Ik heb er ZIN in, nieuwe kansen, nieuwe avonturen! En ik ga proberen zo goedkoop mogelijk te leven. Met gratis water van de pomp, zo min mogelijk elektrische apparatuur en zo zuinig mogelijk met een gasfles.
Er komen kippen voor de eieren en slacht en een moestuintje. Volgend voorjaar gaat ik eraan beginnen!
En wat er zo fijn aan is, aan alleen wonen? Dat als ik een dag mijn bed niet uit kom of niet uit mijn stoel kan door een rotte rug of zere heup dan hoef ik voor niemand overeind te komen. Als ik niemand wil zien dan hoeft dat niet. Wie mijn humeur komt bederven zet ik weer op de stoep en de hele nacht heb ik het bed voor mij alleen. Ik kan eten wat en wanneer IK wil, weg wanneer IK daar zin in heb, een filmpje kijken als ik daar trek in heb en de muziek draaien die IK wil horen wanneer ik het wil horen. Ik kan ontvangen wie IK wil en hoef helemaal geen rekening te houden met iemand die daar ook zou wonen, behalve Lilly. En met Lilly hou ik wel degelijk rekening want zij is mijn schatje en beste vriendin.
Het leven is goed zo, en het gaat nog veel beter worden. Ik heb zin in de winter, in een dik pak sneeuw, een snorrend kacheltje en een pan hete erwtensoep.
Aan al die mensen die me probeerden te helpen, mee dachten, me even steunden en moed inspraken, bevestigden dat ik inderdaad in een geschifte situatie zat en mij aanmoedigden te vertrekken wil ik graag zeggend at het me goed gedaan heeft. Ik voelde me minder alleen en door Cavia (dat is mijn persoonlijke variatie op god, ik heb geen religieus botje in mijn donder…) en alleman niet vergeten.
Het is fijn te weten dat er mensen bestaan zoals de familie Hobbelen, die je, zonder eisen te stellen en zonder hoogdravend gezeik en opdringerigheid, komen “redden”. Je hele hebben en houden inladen, je met hondje en al in de overvolle auto proppen en meenemen naar hun huis. Je laten voelen dat je welkom bent en dat ze je ook met alle liefde weer terugbrengen.
Echte vrienden, blijkbaar. Terwijl ik ze maar een keer gezien had en verder alleen als FB vrienden kende. Kanjers van top tot teen!
Mensen die hart hebben, niet alleen voor al hun beestjes en elkaar maar ook voor mensen en dat is iets wat schaars aan het worden is. De familie Hobbelen, ik ben dol op ze. Om hun harten vol liefde en humor. Het liefst zou ik iets groots bedenken om ze te bedanken. Ik kom niet verder dan ze een planeet te geven. Niet dat ik die heb om weg te geven maar daar moet je volgens de mens niet moeilijk over doen. Hele landen en volkeren worden weggegeven terwijl de gevers dat recht eigenlijk helemaal niet hebben.
Dus bij deze, lieve Diane en Tonnie Hobbelen, schenk ik jullie Uranus. Gewoon omdat het zo lekker klinkt in het Engels en we wel van een grapje houden. Dan wil ik de ouders (Nelly en Keimp) van Diane ook heel erg graag bedanken door ze de planeet Mars te schenken. In ruil voor al het heerlijke avondeten.
Ook bij de ouders voel ik me welkom en ik schrans er elke avond mijn vette pensje vol met de meest geweldige maaltjes. Varkenstongetjesdie heerlijk bleken, de (gehakt)ballen van Janko in pindasaus, geitenvlees waar je dan het verhaal van het betreffende geitje bij krijgt…. En altijd groente uit de moestuin. En yoghurt toe met suiker. Of vla. Of… Griezelmeelpudding!
Ik begin me weer compleet te voelen en ben er binnenkort aan toe weer alleen te gaan wonen en gelukkig te zijn en blijven.
Het leven is GOED!
Het kleine huis zonder water 